اصول و مبانی نگارگری ایرانی

نقاشی ایرانی (مینیاتور) جایگاه والایی در نقاشی ملل مختلف دارا میباشد. از طرف دیگر بدلیل عدم بررسی و تحقیق پیرامون زیربنای فکری و عملی این هنر در گذشته، برای هنرمندان کنونی این هنر بسیار ناشناخته و منقطع از گذشته خویش میباشد. لذا برای ایجاد و اتصال نقاشی ایران با هویت ایرانی نیازمند به آن هستیم که سنت گذشتگان شناخته و اصول ساختاری این هنر تبیین گردد. تا هنرمند ایران اسلامی با توجه به این اصول، دست بخلق آثاری در شان انقلاب اسلامی بزند. لذا برای این منظور، چندین محور را مورد بررسی قرار داده‌ایم از قبیل: بررسی سیر تحول طراحی در هنرهای تجسمی ایران، از نقوش ما قبل تاریخ تا عهد شکوفایی آن در دوران اوایل صفویه – انسان و جهان از دیدگاه اسلام (بمنظور مقایسه آن به انسان و جهان در نگارگری) – ویژگی قومی ایرانیان (برای پیدا نمودن نقش خصلتهای قومی ایرانیان در نگارگری) – تمدنهای مشرق زمین (برای پیدا نمودن مشترکات قومی در تمدنهای بزرگ ایران هند و چین) – رمزگرایی در هنر و نقش عالم مثال در نقاشی ایران – تصویرگری و تصویرسازی در قرآن – ادبیات و نگارگری – تجزیه و تحلیل عملی از بعضی آثار نگارگری – نتیجه‌گیری بعنوان اصول و مبانی نگارگری در محورهای زیر: 1) عدم عمق‌نمایی در نگارگری (ترکیب مسطح) 2) عدم سایه، در نگارگری 3) ساده‌گرایی در طراحی 4) انتخاب بهترین زاویه دید برای اشیاء 5) استفاده از نمادهای موجود در ادبیات 6) استفاده از رنگهای خالص ، شفاف ، درخشان، و متضاد 7) میل به ترکیبهای دورانی و مدور

Be the first to comment

Leave a Reply

ایمیل شما نمایش داده نخواهد شد


*