درآمدی بر مبانی نظری طراحی مد لباس زنانه بر اساس الگوهای ایرانی- اسلامی

لباس یکی از نمونه‌های عینی و مجسم فرهنگ هر جامعه است. پوشاک در جوامع سنتی دارای قواعدی معنادار است به نحوی که تخطی از این قواعد نوعی هنجارشکنی و خروج از چارچوب‌های ارزشی جامعه تلقی می‌شود. به این دلیل تحول پوشاک در این جوامع به کندی صورت می‌پذیرد. اما امروزه با صنعتی شدن شیوه‌های تولید، تغییرات فرم پوشاک تحت تبعیت مد قرار گرفته و تصمیم‌گیری برای لباس در مراکز مد انجام می‌پذیرد. مد با تکیه بر ذوق زیباشناختی و استفاده از تمایل طبیعی بشر به تنوع و تحول چرخه‌ی تولید لباس را همواره پویا نگاه می‌دارد. تمدن ایران با سابقه‌ی چند هزار ساله خود، دارای سبکی از پوشاک است که حتی امروزه با وجود تأثیرات قابل توجه از سبک‌های غربی همچنان خصلت متمایز خود را حفظ نموده است. این الگوی پوشش بر پایه‌ی فرهنگ، هنر و جهان‌بینی و زیست محیط، شیوه‌ی معیشت و اوضاع سیاسی و روابط این سرزمین با سایر فرهنگ‌ها و تمدن‌ها و اقوام شکل گرفته است و لیکن همواره متضمن درون‌مایه‌ای است که آن را به عنوان پوشش ایرانی، هویت می‌بخشد. این ویژگی‌ها می‌تواند به عنوان مبنایی برای طراحی لباس به سبک ایرانی و در عین حال متناسب با نیازهای امروزین جامعه مورد استفاده قرار بگیرد. این پایان نامه با روشی توصیفی- تحلیلی به بررسی الگوهای معیار برای طراحی لباس به سبک ایرانی- اسلامی می پردازد.