طرح گسترش و نوسازی مسجد حوری

يکي از مهم‌ترين بناهاي تاريخ معماري نيايشگاه‌ها هستند. دين اسلام نيز مانند ساير اديان داراي نيايشگاه خاص خود يا مسجد است و از اين روي تمام آن اهميت تاريخي را به ارث مي‌برد.اما امروز مسأله مسجد مسأله اي اساسي‌تر و پيچيده‌تر است. چرا که پيوستگي معماري سنتي از بين رفته و معماري جديد ايران درگير سوالاتي از جنس هويت است. معماري مسجد در اين شرايط جديد به همان اندازه که داراي تاريخي روشن و سيري مکتوب است، به همان اندازه نيز داراي حال و آينده‌اي مبهم و بي شکل است.اين وضعيت هنگامي که در کنار کارکردهاي حياتي مسجد در جامعه، ضرورت و نياز به مسجد کارا و با هويت، نقش شاخص گونه مسجد در عرصه‌هاي مختلف شهري قرار مي‌گيرد، بيشتر و بيشتر وجوب پرداختن به موضوعي اين‌چنين را اثبات مي‌کند.
مسجد(حاج اسماعيل) حوري در يکي از قديمي‌ترين محلات تهران واقع است که مهم‌ترين ويژگي اين محل حفظ بافت اجتماعي سنتي آن است. مسجد در اين محله کماکان داراي نقش و قدرت کارکردي خود است. گسترش و توسعه اين مسجد (که محراب آن نيز به استاد حسين لرزاده نسبت داده مي‌شود) همان‌طور که مي‌تواند باعث افزايش فعاليت و کارکردهاي آن شود به همان نسبت نيز مي‌تواند باعث از بين رفتن يکي ديگر از شاخص‌هاي اين محلات باشد. در واقع گسترش اين مسجد به لحاظ شرايط مکاني و زماني خاص مي‌تواند يکي از نقاط عطفي باشد که راهکار معماري ويژه خود را مي طلبد .
اين اهداف انتظار مي رود: ارائه طرح معماري مسجد با توجه به ارزش‌هاي اصيل معماري مسجد در بستر زماني امروز ، حفظ اصالت و هويت مسجد و تقويت عرصه بروز و انتقال آن در مسجد جديد ،ايجاد حس تعلق ، مشارکت و تعامل در استفاده کنندگان از بنا و ساکنين محدوده اطراف که شامل پرسش هاي زير مي شود: مسجد طراز ديني کجاست؟ چگونه مي توان ارزش هاي معماري مسجد را بدون تکرار صرف اشکال در بناي جديد ايجاد نمود؟ چگونه مي توان به مسجدي فعال و در عين حال منطبق با تعاريف صحيح مسجد دست يافت؟ روش ها ، مصالح و تکنيک جديد به چه نحوي و تا چه حدودي در مسجد جديد به کار گرفته شوند؟چگونه بايد ارتباط صحيح مردم و مسجد را شناخت و آن را تقويت نمود؟