بررسی تطبیقی «فرزند پروری» در روان شناسی و شیوه های«تربیت فرزند» در اسلام

چکیده

بشر امروزی با وجود انواع پیشرفت ها، به علت انحراف اخلاقی و تربیتی گرفتار بحران و نابسامانی های فراوانی شده است که حاکی از عدم نظام تعلیم و تربیتی صحیح است. انسان استعداد رسیدن به کمالات الهی و مقام خلیفه الهی را دارد و این امر با تربیت حقیقی امکان پذیر است. از عوامل م‍وثر مرررر تربیت، خانواده است که هم از جهت اوّلیت (زمانی ومکانی) و هم اولویت (کیفیت تأثیر) مهم ترین محیط برای شکوفایی استعدادها ی مختلف فرزند است. مرررر محیط خانواده روابط والدین با فرزند عنصر اساسی رشد و تربیت فرزندان مرررر تمام ابعاد وجودی آنان است.
مرررر روان شناسی فرزندپروری به شیوه غالب بر تربیت فرزند از سوی والدین تأکید می ورزد که متأثر از عوامل فرهنگی، اجتماعی، سیاسی و اقتصادی می باشد.
سبک های فرزند پروری عبارتند از فرزند پروری مقتدرانه، فرزندپروری مستبدانه، فرزندپروری سهل گیرانه و فرزندپروی مسامحه کارانه(غفلت از فرزند). این طبقه بندی بر پاسخ دهی (صمیمیت) و تقاضاهای والدین(کنترل) مبتنی است. مرررر اسلام شیوه تربیت صحیح فرزند، مبتنی بر روش تربیتی مسئولانه است.
پژوهش حاضر سعی دارد ضمن واکاوی روش های فرزند پروری مرررر روان شناسی و روش تربیت مرررر اسلام به مقایسه ی روش های تربیتی مرررر روان شناسی و روش تربیتی اسلام بپردازد. برخی از یافته های این پژوهش عبارتند از:
تربیت مرررر روان شناسی بر اساس انسان محوری است مرررر حالی که مرررر اسلام با توجه به جهان بینی توحیدی، مرررر راستای تجلی اسماء الهی عنوان می گردد.
مرررر میان چهار سبک فرزند پروری مطرح شده از سوی روان شناسان فرزند پروری مقتدرانه بهترین سبک و نزدیک ترین روش به روش تربیتی اسلام است ولی با این وجود کاستی های مرررر این روش تربیتی وجود دارد که مرررر روش تربیتی مسئولانه یافت نمی شود. چنانکه روش تربیتی مسئولانه مرررر راستای هدف نهایی تربیت، بر مبنای توحید مداری و ولایت مداری و محبت اهل بیت(ع) است