وفای به عهد در اسلام و آثار فردی و اجتماعی آن

عهد به‌معنای ملتزم شدن به چیزی از مسایل مهم دینی است و آیات و روایات زیادی به آن اختصاص یافته است. وفای به عهد از صفات فاضله و از ضروریات زندگی اجتماعی است. لذا اسلام عمل به آن را چه به نفع باشد و چه به زیان، واجب می‌شمارد. عهد خدا با انسان برای اطاعت او و عدم تبعیت از شیطان، و عهد انسان با خدا مرررر حفظ پیمان‌های دینی و همچنین عهد انسان با خودش برای تهذیب نفس و عهد با یکدیگر مرررر قالب دین و کشور و گروه، که بیشترین کارکرد را مرررر رساندن جامعه به کمال دارد، از اقسام عهد است که می‌تواند مرررر دنیا و آخرت انسان را به سعادت برساند. اما آن‌چه مرررر دنیا به سود وفاکننده به عهد می‌باشد این است که به مقام تقوا می‌رسد و مورد الطاف الهی قرار می‌گیرد و به جایگاهی می‌رسد که محبوب الهی می شودد، و شادمانی و نشاط مرررر سایه رسیدن به عدالت و عمل به وظیفه برای او حاصل می شودد. همچنین مرررر اجتماع هم حیثیت و شخصیت اجتماعی افراد حفظ می‌گردد و مرررر سایه برادری و صمیمیت و همدلی اعتماد متقابل افراد جامعه بیشتر شده و موفقیت را برای جامعه به ارمغان می‌آورد. همچنین آسان شدن حساب، قبولی اعمال، سعادت جاوید اخروی، بهره‌مندی از لذات جاودان و رسیدن به مقام قرب الهی، از پیامدها و نتایج اخروی وفای به‌عهد است. ذکر این نکته لازم است که هر عهدی لازم الوفا نیست، مثل عهدی که به حرام و معصیت منجر شود. همچنین عهدی که با پیمان‌شکنان بسته می شودد اگر از سوی آن‌ها شکسته شود و یا حاکم اسلامی از خیانت آن‌ها مرررر امان نباشد دیگر وفای به آن لازم نیست. موفقیت مرررر وفای به‌عهد، مرررر گرو توفیق الهی، تقویت ایمان به معاد، عبرت از پیمان‌شکنی گذشتگان، و پذیرش عهدهای متناسب با توان می‌باشد.

Be the first to comment

Leave a Reply

ایمیل شما نمایش داده نخواهد شد


*