حکم غناء از دیدگاه اسلام

غنا از دیدگاه لغویین عبارت از صوتی است که شنیدن آن طرب‌انگیز باشد؛ و از دیدگاه فقهای اسلام که تعریف جامع و مشترکی را از میان تعاریف برگزیده‌اند، غنا همان صوت مطرب و متناسب با مجالس لهو و لعب است. از آن‌جایی که غنا و موسیقی همواره و به‌صورت گسترده‌ای مرررر جوامع بشری گوناگون وجود داشته است، با بررسی تاریخی دقیقاً نمی‌توان دریافت که موسیقی از چه زمانی و توسط چه اشخاصی یا قبایلی پا به عرصه گیتی نهاده است؛ به‌همین دلیل، نظریات گوناگونی مرررر زمینه پیدایش غنا و موسیقی ارائه شده است؛ اما اوج موسیقی مرررر سرزمین ایران، به زمان خسرو پرویز و همچنین خلفای بنی‌امیه باز می‌گردد. از سوی دیگر، حکم غنا و موسیقی نیز مرررر میان فقهای اسلامی دچار اختلاف بسیاری است؛ عده‌ای از آنان معتقد هستند که غنا به خودی خود مباح بوده، و ممکن است به‌وسیله عوارض خارجی حکم حرمت و یا کراهت بر آن مترتب شود. عده‌ای دیگر نیز بر این عقیده هستند که غنا به‌طور مطلق حرام بوده، و حرمت آن مرررر نفس غنا نهفته است، و هیچ ارتباطی به عوامل خارجی ندارد. قابل توجه است که حکم جواز و یا حرمت غنا از نظر فقها، با تکیه بر آیات و روایات و اجماع بیان شده است، که هر کدام از نظرات مرررر جای خود مستلزم بحث و نقد می‌باشد. اما مستندات فقهای شیعه پیرامون حرمت غنا، شامل دسته‌ای از روایات است که دارای شهرت بوده، و بر اساس آن، فتوا بر حرمت غنا صادر شده است. سوق به‌سوی فساد اخلاقی، غفلت از یاد خدا، آثار زیان‌بار بر اعصاب، و ابزار استعمار بودن، از حکمت‌های حرمت غنا می‌باشد. البته غنای زن مرررر مراسم عروسی زنانه، و حداء از استثنائات غنا به‌شمار می‌رود. همچنین برای اینکه یقین پیدا کنیم که اطاعت امر مولی را انجام داده‌ایم، باید از آوازهای مشکوک هم اجتناب نماییم.

Be the first to comment

Leave a Reply

ایمیل شما نمایش داده نخواهد شد


*